Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Εγώ την πάτησα, προσέξτε μην την πατήσετε και εσείς!

Σήμερα το μεσημέρι, χρειάστηκε να περπατήσω στο πεζοδρόμιο της 7ης Νοεμβρίου. Άφησα το αμάξι συνεργείο και έπρεπε να πάω να το πάρω. Ποδαράτος, λέω ευκαιρία για περπάτημα,
με 0 βαθμούς και σινιάκι είναι ότι πρέπει Γιάννη, θα χάσεις και καμιά θερμίδα!!!
Λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο όμως.
Τα χόρτα, τα αυτοκίνητα, το θεωρητικό πεζοδρόμιο.
Τα χόρτα, γιατί είναι τόσα πολλά, που έχουν καλύψει σε πολλές περιπτώσεις, τα πλακάκια του πεζοδρομίου και σε άλλες είναι τόσο μεγάλα που είναι πιο ψηλά από το ύψος ενός ανθρώπου και τα κλαδιά από τα αγριόχορτα βγαίνουν μέχρι τον δρόμο.
Τα αυτοκίνητα, που πρέπει να περιμένεις, λόγω κίνησης, να περάσουν, για να κατέβεις στο δρόμο και να προσπεράσεις τα χόρτα.
Το πεζοδρόμιο, που σε μεγάλη του έκταση, είναι καλυμμένο από τα χόρτα και σε καποια σημεία Δεν
υπάρχει.
Είτε γιατί δεν φτιάχτηκε πότε, είτε γιατί κάποια στιγμή έγιναν έργα, αφήνοντας τρύπα που δεν έκλεισε ποτέ. Και αυτή η τρύπα είναι πλέον καλυμμένη με χόρτα.


Και περπατάς και περπατάς και κατεβαίνεις πεζοδρόμιο και ανεβαίνεις πάλι πεζοδρόμιο, μέχρι να φτάσεις στη τρύπα, που Δεν φαίνεται, να πιαστείς στα αγκάθια που είχαν καλύψει την τρύπα, να πέσεις, να γδαρθείς στα πόδια από τα αγκάθια, να χτυπήσεις γόνατο, να γδάρεις χέρι από το πέσιμο και δεις τα πλακάκια του πεζοδρομίου σε απόσταση 4 εκατοστών και να αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι σκατά έγινε.
Φταις; Δεν φταις; Και ποιος φταίει;
Μάλλον κανείς.
Εγώ δεν ήξερα για την τρύπα, πρώτη φορά περνούσα από εκεί.
Ο Δήμος δεν ξέρει αν δεν του πει κάποιος.
Άστο Γιάννη λέω στον εαυτό μου και συνέχισα κουτσαίνοντας ( και εννοείται βρίζοντας, ότι πετούσε για να διώξω τον πόνο)
Είπα όμως να σας ενημερώσω να μην την πατήσετε και εσείς.
Προσοχή που πατάτε.
Δεν είμαστε όλοι τυχεροί να πατάμε σκατά.
Υπάρχουν και χειρότερα.